Historie

In de jaren 1817-1878 werd de aantasting die wij nu kennen als bacterievuur al herhaaldelijk in de literatuur vermeld. Men was in die tijd nog niet bekend met de veroorzaker van de ziekte, maar er was wel een aantal theorie├źn in omloop. Men dacht onder andere dat de verschijnselen veroorzaakt werden door:
  1. kevers en andere insecten, die twijgen ringvormig van bast zouden ontdoen, en deze twijgen daarmee doden;
  2. elektrische en atmosferische invloeden, omdat de aantastingen vaak optraden na onweersbuien;
  3. zonnestraling na warm, vochtig weer;
  4. het plotseling bevriezen van sap door toxische invloeden;
  5. een zeer kleine schimmel die de boom via de bast binnendringt, met behulp van sporen.

In 1878 werd door Burrill de eigenlijke oorzaak van de ziekte aangetoond. Het duurde tot 1883 voordat het eerste bewijs geleverd kon worden dat de ziekte door een bacterie veroorzaakt werd. Deze bacterie werd door Burrill als eerste omschreven onder de naam Micrococcus amylovorus. Bacterievuur werd voor het eerst beschreven in 1900. Later is de Latijnse naam veranderd in Erwinia amylovora (Burrill) Winslow, de volledige naam die nu nog gevoerd wordt.
Bacterievuur is de huidige Nederlandse naam voor de symptomen die tot 1975 werden aangeduid met de naam perevuur. Daarna is de naam veranderd, omdat steeds meer duidelijk werd dat het veroorzakend organisme zich niet alleen ophield in Pyrus (peer), maar ook in andere gewassen zoals Crataegus (meidoorn) en Malus (appel).
De naam waaronder deze ziekte in de Engelse en Duitse literatuur wordt genoemd is respectievelijk fireblight en Feuerbrand.